Nummer 2 2026

In een artikel, een praktijkbijdrage en een bijdrage vanuit de opleiding kan je in dit lentenummer bepaalde verbanden ontdekken – al zijn die eerder het gevolg van een toevallige samenloop van inzendingen dan van zorgvuldige redactionele planning. Hoewel de eerste twee bijdragen twee heel verschillende thema’s behandelen, komen ze allebei voort uit de integratieve kinder- en jongerentherapieopleiding aan de Universiteit Antwerpen. De thema’s die ze aansnijden – het werken met cliënten met een gereformeerde achtergrond en de manier waarop kwetsuren van de therapeut kunnen interfereren met het therapeutisch proces – zijn echter niet specifiek voor het werken met kinderen en jongeren, maar relevant voor hulpverleners in het algemeen. Het daaropvolgende stuk vanuit de opleiding sluit daar nauw bij aan en verdiept het thema van de geraaktheid van de therapeut en hoe die in supervisie verkend kan worden.

We beginnen met het artikel van Sara ­Goedbloed-den Haan en Willy Colin, waarin zij stilstaan bij de specificiteit van therapie met kinderen, jongeren en hun gezinscontext met een gereformeerde achtergrond. Ze vertrekken vanuit het belang van het betrekken van religieuze zingeving in therapie en laten zien hoe deze zowel steunend als belemmerend kan zijn. Vervolgens spitsen ze zich toe op de eigenheid van cliënten uit de protestants-gereformeerde gemeenschap en op thema’s die bij deze cliënten specifieke aandacht vragen. In de praktijkbijdrage vertrekken Ulrike Verhulst en Willy Colin vanuit de observatie dat therapeuten-in-opleiding vaak vermijdend zijn om met ouders van kinderen of jongeren aan het werk te gaan. Aan de hand van een concreet voorbeeld beschrijven ze een persoonlijk en herkenbaar proces, dat zichtbaar maakt hoe eigen kwetsuren van de therapeut ongemerkt kunnen meespelen in de therapie. In psychotherapie komt de therapeut zichzelf tegen: een valkuil die altijd op de loer ligt, maar die, wanneer ze wordt herkend en doorvoeld, ook een kracht in de therapie kan worden.

Hetzelfde thema wordt in de bijdrage vanuit de opleiding belicht door Árpi Süle, vanuit het perspectief van de supervisor. Hij vertrekt daarbij van de radicale stelling dat wanneer een therapeutisch proces vastloopt, dit steeds benaderd kan worden vanuit de vraag wat er in de therapeut zelf geraakt wordt. In deze bijdrage wordt verkend hoe daar in supervisie ruimte voor gemaakt kan worden.

In de column benadert Marcel Gerrits Jans het thema van afwijzing en erbij willen horen op een toegankelijke en tegelijk intrigerende manier. In herkenbare vignetten maakt hij voelbaar hoe kwetsbaar het verlangen naar verbinding kan zijn in een wereld die tegelijk nabij en afstandelijk is.

Renate Geuzinge licht in dit nummer een onderzoek uit dat gaat over het gebruik van legestoelwerk bij gecompliceerde rouw. Het onderzoek had als doel emotionele veranderingsprocessen en bijhorende interventies in kaart te brengen, en op basis daarvan een voorlopig model voor de EFT-legestoeldialoog bij gecompliceerde rouw te ontwikkelen.

In de rubriek congresverslagen bespreekt Heidi Adriaensen eerst een webinar over opzettelijke zelf­verwonding, georganiseerd door de Vlaamse Vereniging voor Klinisch Psychologen. Vervolgens brengt Wies Verheul verslag uit van het symposium van het Kwalitatief Onderzoekscollectief GGZ, waarin werd stilgestaan bij reflexiviteit als grondbeginsel voor onderzoek.

Ten slotte vindt u in dit nummer drie boekbesprekingen. Renate Geuzinge bespreekt, binnen de reeks deliberate practice, een uitgave over experiëntieel dynamische therapie. Joop Verschuur las voor u het nieuwe boek van Dirk de Wachter over wachten als levenshouding. Het boek van Antonio Pascual-Leone over de principes van emotionele verandering – dat hij vorig jaar ook aankondigde op het VPeP-congres – wordt gerecenseerd door Thijs Vanhie en Renate Geuzinge.

Wij hopen dat deze bijdragen uitnodigen tot lezen, reflectie en verdere uitwisseling.

Met dit nummer nemen we – met veel spijt, maar tegelijk met groot respect – afscheid van Wies Verheul als redactielid. Haar invloed op de redactie en de ontwikkeling van het tijdschrift kan moeilijk overschat worden. Sinds 2005, dus gedurende 21 jaar, maakte zij deel uit van de redactie. In 2012, na het vertrek van Annemarie Snijder als hoofdredacteur, nam Wies deze functie op zich. Onder haar leiding onderging het tijdschrift een belangrijke vernieuwing, met onder meer een nieuwe lay-out, een nieuwe naam en een nieuwe uitgever. Dit betekende niet alleen een aanzienlijke besparing in de productiekosten, maar resulteerde ook in een esthetisch aantrekkelijker tijdschrift.
Haar belangstelling voor wetenschappelijk onderzoek en haar inzet om dit te verbinden met ons gedachtegoed en onze therapierichting, leidden bovendien tot de vaste rubriek ‘Onderzoek uitgelicht’. Nadat zij in 2019 haar taak als hoofdredacteur had overgedragen, bleef zij actief binnen de redactie en nam zij, naast de gebruikelijke redactionele taken, ook tal van administratieve en financiële verantwoordelijkheden op zich. Minder zichtbaar misschien, maar onmisbaar voor de werking van het tijdschrift.
Tegelijk was Wies ook actief als bestuurslid van de VPeP. Het bestuur zal ongetwijfeld beamen dat zij een stille, maar bijzonder krachtige motor was achter belangrijke veranderingen, die de Nederlandse vereniging door een moeilijke periode hebben geholpen. Wies zal niet alleen gemist worden om haar werk, maar ook om haar verbindende persoonlijkheid, die in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de warme en aangename sfeer binnen de redactie in het afgelopen decennium.

Wies, namens de redactie en onze lezers wensen wij je nog veel liefdevolle momenten met je kleinkinderen en je gezin, veel zinvolle momenten in je werk, en een langdurige goede gezondheid.

Namens de redactie,
Árpi Süle
Hoofdredacteur